|| Famullia ||

“Shkoni e bëni nxënës të mi të gjithë popujt!”
(Mt 28, 19)

nga Don Agim Qerkini

Jeta e kushtuar, bazuar thellësisht në shembujt dhe mësimet e Krishtit, sa është mister (fshehtësi) në kuptimin e veprimit të hirit të Zotit në jetën e njerëzve, aq është dhuratë e Atit qiellor e cila i ipet Kishës përmes Shpirtit Shenjt (VC 1). “Historia e thirrjes sime? Atë mbi të gjitha e njeh Zoti. Thirrja është një mister i madh, dhuratë e cila pafundësisht e tejkalon njeriun”. Janë këto fjalët e Atit të shenjt, Papës Gjon Pali II-të, të cilat i hasim në librin e tij “Dhuratë dhe mister”, që e botoi me rastin e 50-vjetorit të meshtarisë së vet më 1996. Edhe secili prej nesh, që i është kushtuar tërësisht Zotit, e gjen vetveten në këto fjalë të Atit të shenjt. Jemi të zgjedhur dhe thirrja na është dhuruar, prandaj atë duhet ta përjetojmë çdo ditë, në çdo rrethanë dhe moment të jetës.

Sa herë, pra, që duam të flasim mbi çështjet që kanë të bëjnë me thirrjen shenjte, duhet theksuar se gjindemi para këtij misteri mbi të cilin nuk mundë të flasim sikur mbi një element ashtu të thjeshtë dhe të natyrshëm. Në rend të parë duhet thënë se iniciator i thirrjes sonë është Zoti: “Ju nuk më zgjodhët mua, por unë ju zgjodha ju dhe ju caktova të shkoni e të jepni fryt e fryti juaj të qëndrojë” (Gjn 15, 16). “Dhe askush nuk e merr për vetvete këtë nder, por vetëm ai që thirret prej Hyjit shi sikurse Aroni” (Heb 5, 4). Thirrja shenjte apo jeta e kushtuar, nuk mundë të krahasohet me një profesion pune, qoftë ai edhe profesional: Në rend të parë, thirrja apo kushtimi im nuk është vetëm një përcaktim i im personal, zgjidhje të cilën ndërmarr në jetën time apo edhe vendim i bazuar në qfarëdo argumente njerëzore. Mbi të gjitha, është një pranim me liri të plotë dhe vullnet të madh të asaj çfarë Zoti don me mua. Me fjalë tjera, kjo d.t.th. t’i nënshtrohesh vullnetit të dikuj tjetër duke i’a vënë në disponim krejt vetveten, edhe atë gjatë gjithë jetës.

Thirrja shenjte të cilën Zoti ua drejton disa njerëzve të caktuar, në fillim është krejt diçka personale. Kështu lexojmë edhe te Isaia profet: “Të kam thirrë me emrin tënd...” (Is 43,1), “mos ki frikë, shërbëtori im Jakob, i dashuri im që vetë të kam zgjedhur” (Is 44, 2b). Mirëpo, edhe pse i drejtohet një personi të caktuar, qëllimi i thirrjes nuk është vetëm ai person. Edhe më tepër, vie në shprehje misioni të cilin Zoti ka në plan t’ia besoj atij. Gjithësesi, nuk mund të mohohet fakti se ai që është i thirrun, mund dhe duhet të realizohet në thirrjen e vet duke e kryer vullnesën e Zotit.
Kështu shkruan Jeremia profet: “Fjala e Zotit më qe drejtuar e më tha: Para se të trajtoja në kraharorin amënor, të njoha e, para se të dilje nga gjiri amënor, të shenjtërova, të caktova të jesh profet i popujve (Jer 1, 4-5).

Padyshim, shembulli i Zojës së Bekuar, e cila pranoi të bëhet bashkëpunëtore e Zotit në planin e shëlbimit, është një shpjegim i përsosur i rëndësisë së kushtimit: “Unë jam shërbëtorja e Zotit: Më ndodhtë siq the ti!” (Lk 1, 38). Pra, në kushtimin tim, tejkalohet egoja ime, dhe në të njëjtën kohë lejohet mishërimi i vullnesës së Zotit i cili ka në plan me mua një mision apo detyrë të caktuar. Kjo në asnjë mënyrë nuk do të thotë cenim i lirisë, apo kufizim nga ana e Zotit, në mundësinë e përcaktimit tonë, por përgjigje konkrete në thirrjen konkrete: Pranim i plotë dhe me liri i një bashkëpunimi me Zotin. Virgjëra e Nazaretit, që është edhe nëna jonë, padyshim që është për të gjithë ne shembulli më konkret se çfarë duhet të jetë përgjigja jonë në thirrjen që na drejton Zoti. Pra, prej saj mësojmë që me krejt jetën tonë t’i përgjigjemi thirrjes hyjnore. Shën Luka Ungjilltar, i cili më së shumti prej sinoptikëve flet për Virgjërën Mari, sjell argumente të mjaftueshme për ta njohur butësinë amënore të saj. Gruan e cila do të bëhet tempull i ri në të cilin do të banoj Zoti. Ajo duke qenë Nëna e Zotit, në të njëjtën kohë u bë nxënësja e parë e Tij. Ajo pranoi mbi vete të bartë një pjesë të kryqit të Krishtit duke u bërë kështu bashkëshëlbuese e jona. Përgjigja e dhënë Zotit përmes engjëllit Gabriel është një përgjigje e cila nuk mori fund me largimin e engjëllit prej pranisë së saj. Ajo “Po” e saj, e cila miratoj Mishërimin e Zotit ishte një “Po” që duhej konkretizuar çdo ditë dhe në çdo rrethanë të jetës. Prandaj, për të gjithë ne është thirrje që ta kuptojmë mirë qëllimin e thirrjes që na drejton Zoti. Ai na thërret dhe kjo thirrje duhet jetësuar në kuptimin e plotë të cilin ajo bartë me vete. Të jemi të hapur ndaj Zotit dhe të afërmit ashtu si veproi Zoja. E hapur ndaj Zotit duke i besuar Fjalës së tij, por edhe në kujdes për të afërmit sikur e vërejmë në dasmë në Kanë të Galilesë. Posaqërisht, jeta e çdo të kushtuari, duhet të jetë e karakterizuar krejtësisht nga këto dy komponente: Shërbimi ndaj Zotit dhe të afërmit. Në to përmblidhet e gjithë dashuria dhe të gjitha urdhërimet.

Thirrja dhe dërgimi i apostujve

Jezu Krishti është i dërguar prej Atit që të thërrasë njerëzit. Dhe, çdo i thirrun nga ana e tij është një shenjë e Krishtit: në një mënyrë zemra e Tij, duart e Tija vazhdojnë të përkdhelin të vegjëlit, të shërojnë të sëmurët, të falin mëkatarët duke lejuar të kryqëzohet në kryq edhe më tutje prej dashurisë ndaj të gjithëve (“Thirrjet e reja për një Europë të re”, Romë 1997).
Jezu Krishti thërret: “Ejani mbas meje”! (Mt 4,19) Thërret të ndiqet për së afërmi e atëherë të mundë të bëhemi dhe të veprojmë si Ai. Pra, Ai është shembulli se çfarë raporti duhet të kemi ndaj Atit tonë qiellor, iniciatorit të thirrjes sonë, por edhe ndaj njerëzve në përgjithësi.
“Pastaj u ngjit në një mal e i thirri ata që deshi vetë. Ata shkuan tek ai. Dhe i emëroi të Dymbëdhjetët që të jenë me të e t’i dërgojë të predikojnë, e ta kenë pushtetin të dëbojnë djajtë” (Mk 3, 13-15). “Të jenë me të”: Në këto fjalë nuk është e vështirë të lexohet kujdesi i Jezu Krishtit ndaj apostujve për një formim sa më të mirë të thirrjes së tyre. Ai pasi i thërret e para se t’i dërgon ju kushton kohë formimi më shumë se të tjerëve (Mt 13, 11) me qëllim që t’i përgatisë mirë për misionin që do t’ua beson (Krh. PV 42).

Në rastin konkret, kur Krishti thërret nxënësit e parë (Krh. Mt 4, 18-22; Mk 1, 16-20; Lk 5, 1-11) bën përshtypje të thellë thirrja si diçka e definuar mirë që ka për qëllim një mision të shenjtë. Arsyeja e thirrjes është: “do t’ju bëj peshkatarë njerëzish”. Lirisht mundë të themi se këto fjalë nxënësit menjëherë nuk i kishin kuptuar, por megjithatë i vihen pas sepse dëshirojnë të mësojnë prej tij, kanë etje për gjëra të reja, aq më tepër në Krishtin shohin qëndrim bindës dhe autoritet. Pra, sa për fillim mjafton të lejosh të përshkoj fjala e atij që të don, pastaj gjërat duke qenë në drejtim të duhur zbulohen më mirë, pranohen më tepër dhe ashtu bëhen pjesë e pandashme e jetës së njeriut. Pra, sa rëndësi të madhe posaqërisht për njerëzit e kushtuar ka kjo gatishmëri e madhe e nxënësve të cilët: “Aty për aty i lanë rrjetat e shkuan pas tij”. Dërgimi i të dymbëdhjetëve ka për qëllim vazhdimësinë e po asaj vepre të cilën e filloi Jezu Krishti. “Gjatë udhëtimit predikoni: Mbretëria e qiellit është ngjat! Shëroni të sëmurët, ngjallni të vdekurit... falas morët, falas edhe jepni!” (Mt 10, 7-8).
Në këtë mision të shenjtë kërkohet një përcaktim shumë i vendosur. Krishti kërkon që të ndjekim rrugën e tij në mënyrë të përsosur: “Shko, shit çka ke e eja mbas meje!”. Këto fjalë nuk kanë për qëllim vetëm botën materiale, por edhe më tepër kushtimin total ndaj atij që të thërret. Lë të gjitha, por edhe vdes për vetveten, ndërsa lind për një mision të ri.
Ky pranim i thirrjes në këtë mënyrë, por edhe kryerja me përgjegjësi e detyrave që ajo bartë me vete në përditshmëri, mund t’i arsyetoj fjalët e shën Palit: “Jetoj, por jo më unë, në mua jeton Krishti” (Gal 2, 20).

Kur flasim për periudhën 100 vjeçare të famullisë së Stubllës, e kjo vlen edhe për të gjitha kohërat që kur u pranua Krishterimi, duhet thënë se pikërisht Kisha ishte ajo e cila mbështeste popullatën në qëndrueshmëri për të ruajtur traditën dhe vlerat e veta fetare e kombëtare. Këtë mision të shenjtë, apo këtë dërgim, Kisha vazhdon ta kryej me përgjegjësi të madhe edhe në ditët tona sepse ajo është vepër e Krishtit – Kryemeshtar.
Të mësuar prej tij, si meshtarët apo rregulltarët ashtu edhe motrat e nderit do të vihen jo vetëm në predikimin e Fjalës së Zotit, që ëshë një prej detyrave primare të tyre, por edhe në formimin dhe arsimimin e popullatës me qëllim që mos të ketë stagnim në kohë.
Thirrjet shenjte nga Stublla duhet konsideruar si dhuratë të madhe të Zotit, dhe njëkohësisht, ato janë edhe një shpërblim i madh nga ana e Zotit për gjakun e derdhur të martirëve të shumtë të këtyre anëve. Vlen këtu të përmendet periudha e viteve 1846-1848 të cilën e karakterizon një persekutim ndaj të krishterëve vetëm pse janë të krishterë.
Në këtë kontekst me plotë të drejtë mundë të themi edhe ne fjalët e Tertulianit: “Gjaku i martirëve është fara e të krishterëve”.
Poashtu, thirrja shenjte është edhe fryt i lutjes, devotshmërisë, përkushtisë ndaj Zotit. Shtrojmë pyetjen: Si do të kishin qëndruar të palëkundshëm në fe të gjithë këta besimtarë sikur të mos ishin të qëndrueshëm në lujte, të fortë në shpresë se Zoti do t’i shpëtoj?! Pra, Zoti nuk i harron vuajtjet e popullit të vet, por Ai kërkon që njerëzit të jenë të qëndrueshëm deri në fund.
Sa i përket kontributit të meshtarëve të famullisë në fjalë, ai ishte dhe vazhdon të jetë i madh dhe në lëmi të ndryshme: Në rend të parë përkushtimi në jetën shpirtërore, duke qenë udhëheqës të tyre sipas shembullit të Bariut të Mirë (PO 6), por edhe në formimin intelektual të tyre përmes metodave të ndryshme që të arrihet një arsimim i mirëfilltë.
E njëjta gjë vlen edhe për motrat e nderit, të cilat me shumë kujdes angazhohen të punojnë qoftë me fëmijë, të rinjë e të reja, duke mos harruar kurrë kujdesin ndaj të moshuarve. Vlen të përmendet kujdesi i tyre ndaj njerëzve, përpos atij shpirtëror, edhe ai shërbim me zemër ndaj të sëmurëve, qoftë me shërbimet nëpër qendrat ambulantore, qoftë me vizitat që i’u bëjnë edhe nëpër shtëpitë e tyre. Është e qartë se vetëm në shërbim dhe flijim me dashuri mundë të kuptohet qëllimi i thirrjes.
Sot, njerëzit e kushtuar Zotit nga kjo famulli, përpos në Kosovë, veprojnë edhe në Shqipëri e kudo në trojet shqiptare. Një numër i tyre vepron në Evropë e deri në ShBA. Gjithësesi, edhe kjo është dëshmi e mirë që kudo që jemi nëpër botë të mundë të ruajmë vlerat tona si popull i cili e dëshiron të ardhmen e vet në paqe me Zotin. Pra, në këtë drejtim, edhe pse të shpërndarë nëpër botë, vazhdojnë ta kenë këtë përkujdesje nga ana e Kishës lokale.

Përfundim

“Zotëri, na e dëfto Atin e na mjafton!” (Gjn 14, 8). Edhe pse jemi të përcaktuar në vendimin tonë për ta ndjekur Krishtin, patjetër, kemi nevojë që vazhdimisht ta ushqejmë dhe formojmë thirrjen që na është besuar.
Me rastin e këtij Jubileu, të gjithë ne të kushtuarit, duke marrë për shembull Mësuesin tonë Jezu Krishtin duhet të mundohemi që me plotë të drejtë të mundë të përsërisim fjalët e shën Palit: “Prandaj, gjithkush le të na mbajë për shërbëtorë të Krishtit e për mbarështues të mistereve të Hyjit” (1 Kor 4, 1)
Bota moderne sot ka nevojë të madhe për thirrje të reja shenjte, prandaj e lusim Zotin “të dërgojë korrtarë në të korrat e veta” (Mt 9, 38).
“E Atij, që, në saje të fuqisë që vepron në ne, mund të bëjë shumë më tepër se ne mund të kërkojmë ose edhe mund të mendojmë, Atij i qoftë Lavdia në Kishë e në Jezu Krishtin në të gjitha breznitë e jetës së jetëve.” (Ef 3, 20-21).